Η έννοια του «αντιθεσμικού» αναφέρεται σε μια στάση ή ένα σκηνικό που χαρακτηρίζεται ως Αντί-θεσμικό και Αντι-Συστημικό.

Ωστόσο, η έννοια αυτή αποσαφηνίζεται στις πηγές ως εξής:

1. Κριτική των Θεσμών: Ο συγγραφέας δεν περιγράφεται ως αντι-θεσμικός με την έννοια της σχεδιαζόμενης πρόκλησης αναρχίας. Αντιθέτως, η στάση είναι κριτική απέναντι στην παραμόρφωση των θεσμών.
2. Ιδεολογικό Υπόβαθρο: Ο τόνος αυτής της κριτικής είναι αντι-ρητορικός και απορρίπτει τον καθωσπρεπισμό και τη θεσμική ψευδοσοβαρότητα. Η ιδεολογική θέση περιγράφεται ως ανθρωπιστική, υπαρξιακή, και βαθιά ελληνική, με πίστη στον άνθρωπο μέσα από τη γελοιογραφία του.
3. Σκοπός: Ο σκοπός δεν είναι η καταγγελία, αλλά η αφύπνιση της συνείδησης με τη δύναμη της γλώσσας.

Αυτό το πλαίσιο κατατάσσεται στην παράδοση του κριτικού ανθρωπισμού, όπου η παραδοξότητα ή η συμβολική υπέρβαση της λογικής χρησιμοποιείται για να αποκαλύψει μια ψυχική ή ηθική αλήθεια.

Συνεπώς, το "αντιθεσμικό" χρησιμοποιείται με την έννοια της απόλυτης κριτικής και αμφισβήτησης της λειτουργίας των θεσμών, όταν αυτοί εκλαμβάνονται ως υποκριτικοί ή παραμορφωμένοι, σύμφωνα με τον κριτικό ανθρωπισμό.

ΝΕΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟΗ ΔΙΑΔΟΧΙΚΗ ΣΥΝΑΥΤΟΥΡΓΙΑ

Η έννοια της «διαδοχικής συναυτουργίας» στις πηγές αποτελεί αντικείμενο δογματικής ανάλυσης στο πλαίσιο του Ποινικού Δικαίου, όπου ο συγγραφέας εκφράζει μια προσωπική θεωρία και κάνει παρατηρήσεις σχετικά με τον νομικό όρο.

Ακολουθούν τα βασικά σημεία σχετικά με την άποψη του συγγραφέα:

1. Νομική Αναγνώριση του Όρου: Ο συγγραφέας σημειώνει ότι η «διαδοχική αυτουργία» δεν υφίσταται ως νομικός όρος με την τυπική έννοια, καθώς η αυτουργία είναι μία (άρθρο 45 ΠΚ). Ωστόσο, η φράση «Διαδοχική συναυτουργία» είναι γραμματολογικά σωστή και λειτουργεί ως ονοματική φράση που περιγράφει έναν τύπο συναυτουργίας,.
2. Περιεχόμενο της Έννοιας: Η «διαδοχική συναυτουργία» περιγράφεται ως η περίπτωση όπου οι συναυτουργοί δεν ενεργούν ταυτόχρονα, αλλά διαδοχικά, με κοινή απόφαση και συμπληρωματική συνεισφορά στην αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος.
3. Προσωπική Θεωρία του Συγγραφέα: Ο συγγραφέας αναπτύσσει μια νέα θεωρία για τη «διαδοχική συναυτουργία» (ή «διάδοχη πράξη συναυτουργίας») με σκοπό να αντικαταστήσει τον «τετριμμένο» όρο της «εγκληματικής οργάνωσης»,.
4. Σκοπός της Θεωρίας (Ελαστικότητα και Κλιμάκωση): Η προτεινόμενη θεωρία προσφέρει μεγαλύτερη ελαστικότητα στις προϋποθέσεις και επιτρέπει την συμπερίληψη περισσότερων ατόμων στην κατηγορία του αυτουργού ενός βαρύτερου εγκλήματος, ακόμα και αν μόνο λίγοι κορυφώνουν την ακραία πράξη (π.χ., πυρπολισμός),.
   • Θετικό (κατά τον συγγραφέα): Λειτουργεί ως ισχυρό φόβητρο για τη συμμετοχή στο παραμικρό επεισόδιο.
   • Αρνητικό (κατά τον συγγραφέα): Μπορεί να οδηγήσει σε γρήγορη κλιμάκωση και ενδεχομένως σε συμμετοχή περισσοτέρων σε βαρύτερα εγκλήματα,.
5. Σύνδεση με το Άρθρο 45 ΠΚ: Ουσιαστικά, ο συγγραφέας επισημαίνει ότι το Άρθρο 45 του Ποινικού Κώδικα (Συναυτουργοί) χωράει μέσα τα πάντα και τους πάντες. Σύμφωνα με τη νομική ανάλυση που υιοθετείται στις πηγές, η συναυτουργία είναι η άμεση ή διαδοχική σύμπραξη περισσότερων από ένα προσώπων στην τέλεση ενός εγκλήματος με κοινό δόλο (συναπόφαση). Ωστόσο, ο συγγραφέας θεωρεί ότι η συναυτουργία δεν είναι ο τρόπος που συνδέει τους δράστες με το έγκλημα, αλλά το ασύγχρονο και συμπληρωματικό άθροισμα στοιχείων που προσδίδουν τον χαρακτηρισμό του Αυτουργού σε έναν δράστη.
6. Αμφισβήτηση της Νομικής Αξίας: Ο συγγραφέας αναφέρει χαριτολογώντας ότι η θεωρία του πιθανόν χάνει 5-0 από μεταφυσικές οντότητες (GroK, Gemini, ChatGPT, Perplexity, Deepseek), τονίζοντας την αμφισβήτησή του για την αξία της παραδοσιακής νομικής σκέψης.

Συνοψίζοντας, ο συγγραφέας βλέπει τη «διαδοχική συναυτουργία» ως μια ελαστική νομική κατασκευή, ριζωμένη στο Άρθρο 45 ΠΚ, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τυποποιήσει σε ένα ενιαίο, βαρύ έγκλημα μια σειρά διαδοχικών πράξεων που εκτελούνται από διαφορετικά άτομα, ακόμα και αν ο νομικός όρος δεν είναι τυπικά κατοχυρωμένος,.